Taro yan masasında oturan Hari’ye bakarak “Zaten en arka sırada oturuyoruz, ders dinlediğin mi var senin? Biraz odaklanmaya çalış!”

Hari sesini alçaltıp daha ciddi bir tonla sordu: “Onu boş ver de dünden sonra nasıl oldun?”

“Fena değilim, Soren ve Zala bana kolay kolay zarar veremez, dediğim gibi, derse odaklan!”

Soren ön sıradan arkasını dönüp klan amblemi bulunan ceketinin yakasını düzeltti, buz gibi bir bakışla “Derecelendirme sınavlarında da geri kalacaksın Hari!” dünkü savaş disiplinini hiç bozmadan “Taro bile seni geçebilir”

Taro somurtarak önüne döndü ve dersi dinlemeye devam etti.

Ryusa Hoca arka sıradaki sesi duyduktan sonra sakin bir ses tonuyla “Ne fısıldaşıyorsunuz orada?” dedi, bu sırada sağ gözünün yanındaki, aynı saçları gibi siyah-yeşil sürme hafifçe parıldadı. Tek gözün yanında sürme bulunması o kişinin gücünü belli eder, güçlendikten sonra kendi kendine ortaya çıkan bir işarettir.

Tam o sırada sınıf kapısı hiç tıklatılmadan açıldı, Zala esneyerek sınıf kapısından içeri girdi.

Ryusa, Zala’ya kısık gözlerle bakarak “Yıldızımız da geldi, geç bakalım Baloncuktan Zala.”

“Kusura bakmayın hocam, dün-”

“Biliyorum” diyerek Zala’nın lafını kesti Asit’ten Ryusa “geç yerine.”

“Çocuklar bildiğiniz gibi bir hafta sonra derecelendirme sınavlarınız var, stajyer olarak sınır devriyelerine katılacaksınız. Teorik ve pratik olmak üzere iki aşamadan oluşacak.” Ryusa derin bir nefes aldı ve masasına oturdu

“Döneminizin kasabamızda sadece iki sınıfı olduğundan diğer kasabalardan da katılım sağlanacak.” bu sefer gülerek devam etti “sizi dönem boyunca eğittim, Lumi Hocanızla da iddiaya girdim. Sakın onlara yenileyim demeyin!”

Ders bittikten sonra Taro ve Hari yemekhaneye indi.

“Taroooo, şu sınava nasıl hazırlanacağız, şimdi işin yoksa bir hafta eve kapanıp ders çalış!”

Taro gülümsedi “Bunları konuşuruz, sen yemeğini al geç ben Saya’yı alıp geleceğim, dersi bitmiştir.”

Hari yemeğini aldıktan sonra boş bir masa bulup oturdu, derecelendirme sınavını düşünüyordu. Pratikte kendisinden hiç şüphesi yoktu, babasıyla yıllardır bahçede düzenli antrenmanlar yapardı ama teorik sınavda berbattı.

Taro ve Saya sandalyelerini çekip düşüncelere dalmış Hari’nin yanına oturdular.

Taro gülerek “Ne o? Zincir Klanı en son dışlayacak seni” dedi ve Hari’nin omzuna vurdu.

Saya da ağabeyine katıldı ve o da gülerek “Ben şimdiden iki sene sonraki sınava hazırlanıyorum Hari abi, cidden bugüne kadar hiç mi çalışmadın?”

“Siz Çiçekler yok musunuz?” dedi kahkahayla Hari “Nereden geliyor bu çalışma azminiz anlamıyorum.”

“Zincir’ler de çalışkandır aslında, her büyüğün bu sınavı tekte geçti neredeyse” Taro duraksadı ve gülerek “ama tek istisna sensin herhalde, neyse iyi ki ben varım da seni çalıştırırım. Bu haftayı bende geçir”

Hari’nin gözleri parladı, ne bir ders notu ne de nasıl çalışacağı hakkında fikri yoktu “İşte bu! İyi ki varsın Taro hahaha!”

Hari günlerini Taro’nun evinde ders çalışarak geçirdi, Saya çoğu zaman onlara kahve ve atıştırmalıklar getirdi. Saya ve Taro’nun klanı yok olduğundan evde ikisi yaşıyordu ve Hari gibi neşeli birinin evde sürekli ses yapması çok hoşlarına gitmişti. Hari’nin yerinde durmamasından dolayı sadece masa başında ders çalışmadılar. Bazen kitap başından kalkıp bahçede dövüş antrenmanları yaptılar.

Taro sarmaşıklarla saldırırken Hari zincirlerle sarmaşıkları deliyordu, Taro onu ayaklarından her kenetlemeye çalıştığında zincirlerini ağaçlara uzatıyordu ve kaçıyordu. Zincir Klanı’nın dövüş tekniklerine uzak olsa da kendi kendine her seferinde “ben kendi tarzımla klanımın en güçlüsü olacağım” diyerek devam etti.

Dövüş eğitimlerine Saya da katılmak istese de o Çiçek Klanı’nın iş için olan özelliklerini almıştı ve dövüşmeye uygun değildi. Uzaktan abisi ve Hari’yi izleyerek pembe küçük defterine bir şeyler karaladı.

Bir hafta sonunda sınav günü geldi çattı. Son gün olduğundan Hari evinde kalmıştı. Annesi Mila Hari’yi sabahın köründe uyandırarak ağzına bir şeyler tıkıştırdı, başını öptü ve sınava uğurladı. Derecelendirme sınavları klanlar için çok önemli bir statü kaynağıydı. Köy güvenliğinin sağlanması için yetişen nesiller bu sınavdan sonra stajyer olarak başlayan öğrencilerden oluşuyordu. İlerde hangi klanın daha çok üyesi köy savunmasında yer alıyorsa klanlar arası söz hakkı doğru orantıda artıyordu.

Hari kasabanın ortasındaki sınav alanına geldi, pek çok öğrenci de buradaydı. Taro ile selamlaştılar. Öğrenciler çok daha önceden gelip teorik sınavlara girerlerdi. Bundan saatler sonra pratik sınavı izlemek için aileler ve klan üyeleri de izleyici koltuklarında yerini alırlardı.

Sınıf gitgide dolmaya başladı. Farklı kasabalardan gelen farklı insanlar birbirine bakıyordu. Tanıdık yüzler olmadığı için herkes çok gergindi. Birkaç öğretmen sınıfa girdi, en son Ryusa ve Lumi’nin sınıfa girişiyle ortam iyice gerildi.

Ryusa gayet sakin bir ses tonuyla “Kopyayı biz denetleyeceğiz, yani aklınızdan bile geçirmeyin.”

Lumi öğrencilerin gerildiğini görerek araya girdi “Her sene olan bir sınav bu, en kötü bir sene men olursunuz o kadar.” Kristal beyazı omuz hizasında saçlarıyla herkese güven verdi, sağ gözündeki mavi-beyaz sürme parıldadı. Buz klanı’nın tüm asilliği sanki orada duruyordu hem de bir anne şefkatiyle. “Çok panik yapmayın ve soruları iyice okuyun, başarılar,” dedi ve iki öğretmen sınav kağıtlarını dağıtmaya başladı.

Hemen abone olun

“Hari! Haydi ekmek al da gel oğlum, yemek hazır olmak üzere, fırla!”

“Of anne ya! Bu sefer babam gitse?”

Karan hafif bir gülümsemeyle gazeteyi indirip göz ucuyla Hari’ye baktı. Hari, hemen babasına bakarak “İyi! Ben giderim,” dedi ve kapıdan fırladı.

Hızlı adımlarla mahallede ilerlerken komşuları Hari’nin yeşil saçlarını okşayıp gülümsedi. “Ekmek almaya ha?”

Hari gülümseyerek, “Eh, yine bana kaldı,” dedi ve fırına girdi. Fırın sahibi Hari’yi tanıdığı için biraz sohbet ettiler; ardından Hari sıcak ekmeği alıp evin yolunu tuttu.

Karnı açtı. Bir yandan ıslık çalarken bir yandan elindeki ekmek poşetini döndüre döndüre sokağa girdi ve o anda ıslığı yarıda kesildi.

İçeriden gelen bağrışmaları duydu ve burnuna tanıdık bir buhar kokusu geldi. Buharın yükseldiği yere yaklaşınca yerde kanlar içinde yatan Taro’yu gördü.

Taro’nun kardeşi Saya bir kutunun arkasına saklanmış, ağlayarak abisine bakıyordu. Buharın içinden çıkan Soren, “Sizin yüzünüzden kasabaya yeniden saldıracaklar!” diye bağırdı. Arkada, kısık ama sinirli gözlerle yerde yatan Taro’ya bakan Zala belirdi.

Zala da sesini yükselterek, “Sizin lanet klanınız yüzünden, ne klanı, doğrudan sizin yüzünüzden kardeşim evde can çekişiyor! Federe devlet ilaç yardımını kesti!” diye haykırdı.

Tam o sırada Zala’nın elinden çıkan bir baloncuk Taro’yu aşarak Saya’ya doğru ilerledi. Yerden bir sarmaşık fırlar gibi oldu ama tam o sırada, patlamak üzere olan baloncuğun içinden hızla bir zincir geçti.

Hari öfkeden deliye dönmüş gözlerle Zala ve Soren’e bağırdı ve tam Taro’nun önüne atladı:

“Siz ne yapmaya çalışıyorsunuz?! Çiçek Klanı’nın durumu ortada, zaten zor durumdalar!”

Zala hızla Hari’ye doğru birkaç baloncuk daha gönderdi. Hari zincirini doğrudan Zala’ya yöneltti.

Tam o sırada etrafı Soren’in buharı kapladı ve Zala ile birlikte tam Hari’nin arkasında belirdiler. Hari zincirini yanındaki binanın yangın merdivenine dolayarak alana yukarıdan bakan bir pozisyona geçti.

Soren alaycı bir gülümsemeyle, “Zincirini senin gibi laubali kullanan bir Zincir Klanı üyesi görmedim, senden utanıyor olmalılar,” dedi ve yüksek basınçlı bir buhar dalgası Hari’nin üzerine yöneldi.

Hari hızlı bir hamleyle bir elinden iki zincir çıkartarak Taro ve Saya’yı bağladı; diğer eliyle ana caddedeki binaya zincir uzatarak ikisini de ara sokaktan çıkarttı.

Soren ve Zala koşarak ana caddeye vardı. Hari direkt Zala’nın üzerine atladı ve onu yumruklamaya başladı. Zala’nın mavi saçları burnundan çıkan kanla kızıllaştı ama Soren vakit kaybetmeden ikisini ayırdı. Zaten çevredeki halk da hızla araya girdi. Soren, Zala’yı ayağa kaldırarak, “Haydi gidelim, klan büyükleri aralarında çözerler bu işi,” dedikten sonra Zala, Hari’ye son bir bakış atarak Soren ile beraber uzaklaştı.

Hari hemen Taro’yu ayağa kaldırdı. Taro, Hari’nin omzuna dokunarak, “Eğer şu durumda olmasaydık onların canına okumuştum,” dedi. Hari başını sallamakla yetindi.

Saya koşarak abisine sarıldı, hâlâ ağlıyordu. Çevredeki halk Çiçek Klanı’nın durumunu bildiği için olayı büyütmeden dağıldı. Saya herkes dağıldıktan sonra Hari’ye büyük, ağlamaklı gözleriyle teşekkür etti ve abi-kardeş oradan uzaklaştılar.

Hari eve girdiğinde annesi Mila hemen kavga ettiğini anladı ve ne olduğunu sordu. Hari durumu anlatınca Karan gazetesini masaya bıraktı ve gülümseyerek, “İyi yapmışsın, klan büyükleriyle ben konuşurum. Şimdi sofraya,” dedi ve aile yemeğe gömüldü.

Yemek bittikten hemen sonra evin kapısı çaldı. Zincir Klanı amblemi taşıyan iki genç klan üyesi, çekingen gözlerle Karan’a bakarak, “Karan abi, klan büyükleri seni çağırttı. Bugün Hari bir olay yaşamış, sanırım onunla ilgili,” dedi ve iki yana açıldılar.

Karan gülerek, “Zaten başka neyle ilgili olacaktı ki?” dedi ve paltosunu alarak evden çıktı. Zincir Klanı’nın toplandığı kahvehaneye vardıklarında klan büyükleri Karan ile selamlaştı.

İçlerinden bir yaşlı adam soluklandıktan sonra, “Hari bugün Buhar ve Baloncuk Klanı’ndan çocuklarla kavga etmiş. Babaları olayı büyütmek istemedikleri için ‘Çocuklar arasında böyle kavgalar olur,’ deyip olayı kapatmışlar,” dedi ve derin bir nefes aldı. “Ama sorunun sadece çocuklar arası bir kavga olmadığını biliyorsun Karan. Kasaba halkını, Taro ve Saya’yı burada tutma konusunda daha ne kadar ikna edebilirim bilmiyorum.”

Karan’ın gülümsemesi yüzünden silindi. “Öneriniz nedir peki? Çocukları kasaba dışına bırakmak mı? Bu onları ya ölüme terk etmek ya da radikal grupların bir üyesi yapmak demek.”

Yaşlı adam iç çekti. “Biz biliyoruz da gel bunu diğer klanlara anlat. O baskından sonra Buhar Klanı iyice paranoyaklaştı. Hele ki Soren’in abisinin ölümü onları daha da diken üstünde olmaya zorladı; haksız da değiller, sonuçta duvar güvenliğinden sorumlu olan onlar.”

Karan bu sefer daha sinirli bir tonla, “Haksız değiller mi?” diye çıkıştı. “Çiçek Klanı en saygın klanlardan birisiydi. Üstüne üstlük baskında her üyesi katledildi, daha kasabalaşamamışlardı bile. Bu kasabaya çok yardımları dokundu, baskına uğradıklarında onları koruyamadık. Şimdi kalan son iki üyesini Ateş Klanı’nın radikal artıklarına terk mi edeceğiz?”

Yaşlı adam öksürerek sesini düzeltti: “Karan, Ateş Klanı bildiğin gibi üç büyük kurucu klandan birisi. Büyük Savaş’tan sonra federe devleti kurdular: Işık Klanı, Yansıma Klanı ve Ateş Klanı. Onların artıkları savaşı devam ettirmek isteyen radikaller, evet. Dört yüz yıl öncesinin masalını yaşıyorlar. Bu devlet kolay kurulmadı. Dört yüz yıl önce biten Büyük Savaş sonrası başlayan Gölge Savaş, o radikaller yüzünden çıktı. Üç büyük klan şimdi el ele; hem kendi radikalleriyle hem yeni mutasyonlarla kurulmuş klanlarla, yetmezmiş gibi federe devlete katılan klanların kaçaklarıyla savaşıyor.”

Karan yaşlı adamın sözünü kesti: “Tarihi biliyorum, savaşları da... Ama çağ değişti. Savaşanlar sadece o üç büyük klan değil; bizden de insanlar sınır koruma ve dış baskın görevlerinde ölüyorlar. Çiçek Klanı en barışçıl klandı ve kim geldiyse tedavi ettiler. Kinleri de bundandır; onlar için düşman olsa da insan insandı, tedavi klan ve savaş tanımazdı. Ateş Klanı’nın radikalleri, Çiçek Klanı sırf Işık Klanı’nın sığınan radikallerini tedavi etti diye koca klanı yok etti. O iki çocuk kaçtı; eğer biz, Zincir Klanı olmasaydık o iki çocuk da şimdiye kadar yaşayamazdı.”

“Haklısın, ben de zaten bundan bahsediyorum,” diye onayladı yaşlı adam. “O iki çocuk bizim baskımızla kasabada duruyor. Diğer klanlar rahatsız; iki kişi için tüm kasabayı tehlikeye atmaktan korkuyorlar.”

Karan hafifçe güldü. “Klan büyüğü olan sizlersiniz. Ben olsaydım idare ederdim, şimdilik top sizde,” dedi ve eve geri döndü.